Art. 3 PW

De Centrale Raad van Beroep bevestigt dat de appellante moet meebetalen voor de bijstand die aan haar partner werd verleend, omdat zij in de betrokken periode haar hoofdverblijf in dezelfde woning had, wat een gezamenlijke huishouding oplevert. Het college had voldoende bewijs voor dit feit en de medeterugvordering is wettelijk toegestaan.

De burger krijgt (deels) gelijk omdat het bestreden besluit onvoldoende motiverend was en geen adequaat balanslegging van belangen heeft gemaakt. De gemeente moet de gebreken herstellen, waaronder een nieuwe beoordeling van het recht op bijstand en een herziening van de terugvordering.

De burger krijgt (deels) gelijk omdat het bestreden besluit onvoldoende motiverend is, vooral voor de periode november 2022 tot november 2023. De gemeente moet nader beoordelen of er nog recht op bijstand bestond en hoeveel moet worden teruggevorderd. De tussenuitspraak geeft de gemeente een termijn om het gebrek te herstellen.

De verzoekster verloor haar bijstandsuitkering omdat zij een gezamenlijke huishouding voerde met de vader van haar kinderen zonder dit te melden. Hoewel ze had erkend dat hij elke nacht bij haar woont, was de inlichtingenplicht geschonden. De waarnemingen van de instantie werden als toegestaan beoordeeld, omdat ze niet stelselmatig waren en geen technische hulpmiddelen gebruikten. Het bestreden besluit wordt verwacht te standhouden in bezwaar.

Een beroep in cassatie tegen een uitspraak van de Centrale Raad van Beroep is niet ontvankelijk omdat de klachten geen schending betreffen van de specifiek aangewezen artikelen in de Participatiewet. De Hoge Raad verwerpt het beroep.

Een mantelzorger die samenwoont met een ex-vriendin met een zorgbehoefte, wint zijn beroep tegen de gemeente omdat hij voldoende aannemelijk heeft gemaakt dat de zorgbehoefte de basis vormt voor de gezamenlijke huishouding. Het college moet nader onderzoek doen als het de zorgbehoefte betwist. Het besluit wordt vernietigd en de gemeente moet een nieuw besluit nemen.

De rechtbank oordeelde dat de eiseres de inlichtingenplicht heeft geschonden door niet te melden dat haar partner hoofdverblijf had in haar woning. Het beroep is daarom ongegrond, waardoor de intrekking van de bijstanduitkering gehandhaafd blijft.

De rechtbank weigert herziening van een 10%-verlaging van de bijstandsuitkering voor een burger die woont in een stacaravan, omdat de wettelijke grondslag (artikel 18, eerste lid Pw) correct is toegepast en de oorspronkelijke besluiten niet onmiskenbaar onjuist zijn. De verlaging blijft ongewijzigd.

De rechtbank oordeelt dat een persoonlijke betalingsregeling voor terugvordering van toeslagen terecht is vastgesteld op basis van de betalingscapaciteit, zonder onderbouwing van een veranderd inkomen. Het beroep is ongegrond en de regeling blijft in stand.

De rechtbank wees het beroep van een ouder af omdat haar zoon, ondanks zijn Wajong-uitkering en de nieuwe Participatiewet in balans, onder de kostendelersnorm valt. Samenwonen was niet tijdelijk of door zorgbehoefte veroorzaakt, dus geen uitzondering op de norm. Maatwerk werd niet gevolgd.

De rechtbank wees het beroep van een ouder af omdat haar zoon, ondanks zijn Wajong-uitkering en de nieuwe Participatiewet in balans, onder de kostendelersnorm valt. Samenwonen was niet tijdelijk of door zorgbehoefte veroorzaakt, dus geen uitzondering op de norm. Maatwerk werd niet gevolgd.

Een aanvraag voor bijstandsuitkering naar de norm van een alleenstaande werd afgewezen omdat er sprake was van een gezamenlijke huishouding door financiële verstrengeling tussen twee bewoners van dezelfde woning. Het beroep tegen deze afwijzing is ongegrond verklaard.